Oπιο παχύς γλυκός σπόρος καταλήγει στις ρωγμές του σαπισμένου ποδιού και σκεπάζεται να κοιμηθεί σιωπηλά με τις σκιές που κρύβονται στους διαρρηγμένους ιστούς του. Εκείνες αλλάζουν πλευρό δίπλα του. Αλλάζει και εκείνος βλέμματα και χειρονομίες προστατευμένος στο σηπτικό μα απόλυτα θρεπτικό περιβάλλον του. Μέσα στο οξύμωρο αυτό εκκολαπτήριο, η φριχτή του επώαση πετάει ρίζες υπόγειες με τελικές ακμές που στριφογυρίζουν μεταλλικά, σαν τρυπάνια που ψάχνουν μανιασμένα για πετρέλαιο ή για πολύτιμους λίθους. 

Με την πρώτη εισπνοή, μια λάμψη όπως λιακάδα σε κατασκότεινη νύχτα υψώνεται σπινθηροβόλα. Με την πρώτη εκπνοή ενσαρκώνεται εδραιώνοντας την θέση της. Με κάθε αναπνοή, μερικά εκατοστά προστίθενται στο ύψος του και στην άκρη των φύτρων φανερώνεται κάθε φορά ένα ιριδίζον μαργαριτάρι. Με την επόμενη συνειδητή αναπνοή ακόμη ένα εκτυφλωτικό τελείωμα φινιρίζεται μεγαλόπρεπα στην πλέον αψεγάδιαστη μορφή του. Ώσπου φυτρώνει κορμί ακανθωτό και όρθια υψώνεται με τα χέρια στην ανάταση, γυμνή, μια στυφή μικρή ομορφιά στο σχήμα ορμονορραγούσας αμυγδαλιάς.

Στο κέντρο της ερμαφρόδιτης υπόφυσης της μια προλακτίνη υβριδίζεται με μια τεστοστερόνη και η εφηβεία της περνάει με το «φόργουαρντ» κολλημένο, μπρος από εναλλασσόμενα ηλιοβασιλέματα καθώς οι τρεις ήλιοι πέφτουν και σηκώνονται εναλλάξ τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίνεις να χασμουρηθείς. Διατρέχουν τις τροχιές τους με τόσο ιλιγγιώδεις ταχύτητες, που έτσι όπως αφήνουν τόξα από ουρές καθώς πέφτουν, τα προλαβαίνουν από πίσω ξανά μόλις ανεβαίνουν ανατέλλοντας πάλι. Το φως εναλλάσσεται με σκοτάδι πριν προλάβεις να ανοιγοκλείσεις τα βλέφαρα σου. Ακόμη και όταν τα κρατήσεις κλειστά καταλαβαίνεις την διαφορά δίχως να έχεις την παραμικρή αμφιβολία.

Αναρωτιέσαι αν ο χρόνος περνάει με τον ίδιο τρόπο στο μέρος που βρίσκεσαι, συγκριτικά με ένα άλλο, πολύ μακριά από εδώ.

-«Αλήθεια εκεί που βρίσκεσαι τώρα πως περνάει ο χρόνος;»

Η θύελλα έχει περάσει ανεπιστρεπτί και τα νέφη αναβοσβήνουν καθώς καταπίνουν τον χώρο τριγύρω από το μοναδικό έμβιο ον που υφίσταται, αντικαθιστώντας τον με τις ευαλοίωτες υποστάσεις τους. Το ίδιο μοτίβο καλύπτει την κενότητα του χώρου απαράλλαχτο και αναλλοίωτο ως το τέλος του ορίζοντα. Το αφυδατωμένο χαλί χάνεται κάτω από τα πόδια της και πολύχρωμα πυκνές μάζες αεριών φαίνονται να την στηρίζουν καθώς εκείνη γαληνεμένη ανθίζει.

Μπροστά από το παγωμένο φως που διαρρέει τρεμοπαίζοντας ανάμεσα στις οπές του νέφους, στέφεται ανθισμένη για λίγο, προτού τινάξει από πάνω της την σκόνη των μωβ πένθιμων ανθών που έσκασαν τρομαγμένα από τα μπουμπούκια τους, με χαρακτηριστικό παιχνιδιάρικο κρότο, όπως οι σπόροι των καλαμποκιών σκάνε σε ποπκορν.

Σχεδόν αμέσως τα άνθη δένονται σε καρπούς σάρκινους, λευκούς και γλυκόπικρους, γεμισμένους με τυφλά αγγεία που αναβάλλονται σε περισταλτικούς παλμούς και επεκτείνονται κατά στάσιμα κύματα. Διαστολή-συστολή, διαστολή-συστολή. Για φλούδα μια επιδερμίδα λεία λευκασμένη, απλώνεται στις νεύρες τους, γεμάτη ουλές και άτσαλα ράμματα. Ο μίσχος τους φυτρώνει διασωληνομένος κατευθείαν μέσα στον μοναδικό μυ που συσπάται στο κέντρο τους, κάνοντας τα να ταλαντώνονται αγκιστρωμένα στα κλαδιά. Οι καρποί παραδίνονται αμέσως στην μη αντιστρέψιμη διαδικασία ωρίμανσης τους.

Οι βολίδες των τριών ήλιων στο μέγιστο ύψος της βολής τους, ακινητούν και παγώνουν. Οι φλοιοί του δέντρου ανοίγουν σαν φλύκταινες αφήνοντας να διαφανεί ένα εσωτερικό γεμάτο πύον και οι καρποί ξεκολλούν και πέφτουν κάτω σαν κενά τσόφλια κάνοντας έναν εκκωφαντικό θόρυβο θρυψαλίσματος. Η ηχώ τους, διαρρηγνύει όλους τους μη-τεχνητούς τυμπανικούς υμένες και συ με ματωμένο πρόσωπο και με τα χέρια στα αυτιά σου, έχεις μείνει πετρωμένος από τον φόβο προσπαθώντας να συνειδητοποιήσεις την εξέλιξη που έπεται.